می روم آشفته تا شهر دگر

                     گشته ام بیگانه با هر آشنا

                                                               می روم شاید شوم بیگانه ای

وقتی دلم به درد می آید و کسی نیست که به حرف هایم گوش کند ، وقتی تمام غم های عالم در دلم نشسته است ، وقتی احساس میکنم دردمندترین انسان عالمم ، وقتی تمام عزیزانم که من را نادیده میگیرند و با من غریبه میشوند و کسی حرمت اشکهای نیمه شبم را حفظ نمی کند ، وقتی تمام عالم را قفس میبینم ، بی اختیار از کنار آنهایی که دوستشان دارم  بی تفاوت می گذرم و حال چگونه میتوانم به ادامه زندگی امید داشته باشم . 

                             امشب از باده خرابم کن و بگذار بمیرم 

                                                                 غرق دریای شرابم کن و بگذار بمیرم

                              قصه عشق به گوش من دیوانه چه خوانی

                                                                 بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بمیرم

            زندگی را

                          نمیرم از غمه بی همزبانی !

                                              غم بی همزبانی سوخت جانم

                                                                        چه می خواهم دگر این زندگانی ؟